FBE- Jeoloji Mühendisliği Lisansüstü Programı - Yüksek Lisans

Bu koleksiyon için kalıcı URI


Son Başvurular

Şimdi gösteriliyor 1 - 5 / 111
  • Öge
    Sarıyer-Şile bindirmesi
    (Fen Bilimleri Enstitüsü, 2020-07) Aydın, Halil Can ; Okay, Aral ; 626035 ; Jeoloji Mühendisliği Ana Bilim Dalı
    Bu çalışma, İstanbul ilinin Sarıyer ve Beykoz ilçelerinde gözlemlenen Sarıyer-Şile Bindirmesi'nin yapısal özelliklerini anlamak için yapılmıştır. 2018 yılının Kasım ve 2019 yılının Eylül ayları arasında saha gözlemleri yapılmıştır. Sarıyer-Şile Bindirmesi İstanbul ilinin kuzey yarısında bulunan bindirme fayıdır. Fay, İstanbul ilinin iki yakasında da gözlemlenebilmektedir. Sarıyer-Şile Bindirmesi, İstanbul Paleozoyiği ve Triyas yaşlı birimleri temsil eden Gebze Grubu olarak tanımlanan birimler ile İstanbul ilinin kuzeyinde bulunan Kretase yaşlı volkanik birimlerin sınırını temsil etmektedir. Sarıyer-Şile Bindirmesi, bahsi geçen birimlerin dokanağını oluşturmaktadır ve bu özelliğinden dolayı birçok araştırmaya konu olmuştur. Çalışma boyunca temel olarak saha gözlemlerine odaklanılmıştır. Arazi çalışmasında jeolojik birimler ve yapısal unsurlar, İstanbul iline ait topografik haritalara işlenmiştir. Necdet Özgül tarafından hazırlanan İstanbul ilinin jeolojik haritasından yararlanılmıştır. Bahsi geçen çalışma İstanbul ilinin jeolojik birimlerini, genel özellikleriyle sınıflandıran güncel bir örnek olduğu için formasyon isimlendirmelerinde bu çalışmadan yararlanılmıştır. İstanbul ilinin kuzey bölgelerinde bulunan çalışma alanında, stratigrafik olarak temel birimleri temsil eden Paleozoyik yaşlı formasyonlar bulunmaktadır. Çalışma alanı boyunca gözlemlenen İstanbul Paleozoyiği'ne dahil olan birimler, yaşlıdan gence doğru Alt Ordovisiyen yaşlı Kurtköy Formasyonu, Üst Ordovisiyen-Alt Silüriyen yaşlı Aydos Formasyonu ve Yayalar Formasyonu, Üst Silüriyen-Alt Devoniyen yaşlı Pelitli Formasyonu, Alt-Orta Devoniyen yaşlı Pendik Formasyonu, Orta ve Üst Devoniyen-Alt Karbonifer yaşlı Denizli Köyü Formasyonu, Alt Karbonifer yaşlı Baltalimanı Formasyonu ve Alt Karbonifer yaşlı Trakya Formasyonu'nu içermektedir. İstanbul Paleozoyik istifinin üzerinde Gebze Grubu'na dahil Alt Triyas yaşlı Erikli Formasyonu, Alt-Orta Triyas yaşlı Demirciler Formasyonu, Alt-Orta Triyas yaşlı Ballıkaya Formasyonu, Üst Triyas yaşlı Tepecik Formasyonu bulunmaktadır. Sarıyer-Şile Bidirmesi boyunca, İstanbul Paleozoyiği'nin ve Gebze Grubu'nun üzerinde farklı özelliklere sahip olan Kretase yaşlı Garipçe Formasyonu bulunmaktadır. Üst Oligosen-Alt Miyosen yaşlı İstanbul Formasyonu, genellikle Garipçe Formasyonu'nun, yer yer İstanbul Paleozoyiği'nin üzerini örtmektedir.
  • Öge
    Paleoceanographic and paleoclimate records in the gulf of Saros (Aegean sea) during the late pleistosene to holocene
    (Institute of Science And Technology, 2020-06-15) Bozyiğit, Cerennaz ; Eriş, Kürşad Kadir ; 505181305 ; Geological Engineering ; Jeoloji Mühendisliği
    The NE-SW-oriented Gulf of Saros is a westward-widening and -deepening, embayment in the northeastern Aegean Sea, with a water depth of 645 m. The length of the gulf is about 60 km and the width at the opening to the Aegean Sea is about 36 km. The wedge-shaped gulf extends parallel to the coasts of the Thrace Shelf to the north and the Gelibolu peninsula to the south. The gulf constitutes the eastern extension of the North Aegean Trough (NAT), and is separated from the Marmara Sea by the Thrace Peninsula. The Gulf of Saros has been in the focus of various national and international research groups for tectonic and paleoseismological studies. Although there are several paleoceanographic and paleoclimatic studies in the Aegean Sea, it is thought that the Gulf of Saros should have different dynamics from the Aegean Sea since it has a different geographic location as an inland sea. Moreover, different paleoceanographic conditions might have taken place in the Gulf of Saros because of its location on a gateway between the Mediterranean and the Black seas. Nevertheless, there is insufficient paleoceanographic and paleoclimate studies in the gulf based on the sediment core. In order to fill this scientific gap, marine survey was established in Gulf of Saros by Urania cruise in 2011 to collect sediment cores from different water depths. In this thesis, the late Pleistocene to Holocene paleoceanography and paleoclimate of the gulf region and water exchanges between the Marmara and Aegean seas is investigated by multi-proxy approach using three sediment cores (SAG-08, SAG-14 and SAG-22) retrieved from the gulf by Urania cruise in 2011. Experiments and observations are executed in the East Mediterranean Centre for Oceanography and Limnology (EMCOL) Applied Research Center. Biomarker analysis is performed in Sorbonne University-Laboratoire d'Océanographie et du Climat- LOCEAN.Cores SAG-08 and SAG-14 represent the deeper core locations, whereas core SAG-22 is recovered from a shallower water depth. In this thesis, paleo-proxy records (sedimentologic and geochemical analyses) are established with robust core chronologies based on AMS radiocarbon datings. Beside radiochronology on the sediment cores, comparisons of XRF-Ca/Ti data between the cores and the previously well-dated sediment core from Sea of Marmara together with δ13C record of Sofular Cave enable us to construct precise age-depth models. Thus, paleoceanographic and paleoclimate evolution of the gulf could be better evaluated with a robust chronology covering the period for the last 15000 cal yr BP. According to the paleo-proxy records in the studied core, the Bølling-Allerød (B-A) took place in the gulf between 14800 cal yr BP and 12900 cal yr BP. This earliest paleoclimate period is only documented in core SAG-22, and is associated with higher paleo-productivity due to an existence of relatively warmer and wetter climate in compare to the Younger Dryas (YD), implying higher river discharge to the gulf. High proportion of marine organic matter during the B-A due to warm climate would have given rise to deplete the available oxygen, thus, the anoxic or suboxic deep water condition prevailed at this core location. The climate shift to a cold and dry took place in the gulf at the onset of the YD period, between 12900 cal yr BP and 11800 cal yr BP based on the age-depth model. The paleo-proxy record from core SAG-22 demonstrates still high detrital input, but a lower proportion of authigenic calcite due to decreased organic productivity. However, sharp cooling of surface water and stable sea-level during the YD might have resulted in the formation of well-ventilated deep water condition as consequence of strong water circulation along the coastal region of the gulf in which the core was located. The onset of the Holocene at 11800 cal yr BP is marked by prominent changes in the paleo-proxy record in core SAG-22. The enhanced authigenic calcite reflects increased paleo-productivity as a consequence of elevated warming around the gulf until 8900 cal yr BP. In addition to improved marine organic productivity under the warmer and wetter climate, the fast Holocene transgression gave rise to increased salinity in the gulf and establish suboxic to anoxic deep water condition, reflecting the water column stratification. The warmest climate during the early Holocene and the concomitant highest paleoproductivity is recorded at 9300 cal yr BP that timely coincides with the formation of the S1 sapropel in the Eastern Mediterranean Region as well as the Aegean Sea. The time period from 8900 to 7300 cal yr BP is associated with elevated detrital input to the gulf that would have been possibly provided by coastal erosion due to lowering of the sea-level rise rather than increased humidity. This finding is consistent with the previous study in the north Aegean Sea as well as δ13C values of Sofular Cave. The middle Holocene in the gulf is represented by deposition of the Sapropel S1b between 7300 cal yr BP and 6100 cal yr BP. During the S1b deposition, the general climate was drier until 6700 cal yr BP, then the later period until 6100 cal yr BP is recorded as warmer and wetter together with possible suboxic deep water condition, but not almost anoxic. The sea surface freshening during this later wetter period is well documented by sea surface temperature record (SST) only performed on core SAG-14. The intervening time period (6100-5300 cal yr BP) between the S1b and Mid-Holocene Sapropel (SMH) sapropels is characterized by lowering organic productivity and lower terrestrial matter delivery to the gulf due to cold and dry climate around the gulf. The SMH sapropel deposition took place in the gulf during 5300-3200 cal yr BP based on the age-depth model of core SAG-14. The climate was much drier during early period (5300-4200 cal yr BP) of the SMH deposition, whereas the highest detrital input to the gulf is recorded between 4200 cal yr BP and 3900 cal yr BP. The later period during the SMH deposition between 3900 cal yr BP and 3200 cal yr BP is marked in core SAG-14 by decreased SST value, implying sea surface freshening or cooling around the gulf. The early phase of Roman Period in the gulf between 2500 cal yr BP and 2200 cal yr BP is mainly characterized by low detrital delivery and increased SST record due to much drier climate, then it was tuned to warmer and wetter climate until 1900 cal yr BP. In the latest Holocene, the climate shift to much drier climate occurred during the Dark Age Cold Period between 1600 cal yr BP and 1100 cal yr BP. During the latest Holocene, the Medieval Climate Anomaly (1100-600 cal yr BP) is well obscured in the paleo-proxy record in core SAG-14, implying existence of enhanced sea surface freshening due to wetter climate. The cold Little Ice Age period took place in the gulf 670 yrs ago, and is mostly associated with cold and dry climate, except a short humid period until 150 cal yr BP.
  • Öge
    Çan - Çanakkale Kaolen Yataklarının kökensel incelemesi, duraylı izotop ve mineral karakterizasyonu
    (Fen Bilimleri Enstitüsü, 2013) Ünal Ercan, Hatice ; Ece, Işık ; 332872 ; Jeoloji Mühendisliği ; Geological Engineering
    Bu tez çalışması Kuzeybatı Anadolu' da Biga yarımadasında Çanakkale Çan - Atikhisar barajı arasında kalan üç kaolen ocağının mineralojik, petrografik, jeokimyasal ve kökensel incelemesini konu edinmiştir. Arazi çalışmaları ile birlikte mineralojik, petrografik, jeokimyasal ve izotopik laboratuvar çalışmalarını kapsamaktadır.Belirtilen kaolen ocakları Oligosen-Miyosen yaşlı andezitik bileşimli lavlar ve proklastik içerisinde yer almaktadır. Bölgede yeralan aktif tektonik birlikler nedeniyle kayaçlarda faylanma ve kırık ve çatlaklar meydana gelmiştir. Bu kırık düzlemler boyunca yükselen asidik bileşimli hidrotermal çözeltiler alterasyona neden olmaktadır. Sarıbeyli-Sığırlı, Bodurlu ve Tepeköy kaolen ocaklarıda bu alterasyon neticesinde oluşmuşlardır.Sarıbeyli-Sığırlı ocağı için belirlenen alterasyon birlikleri; i) kuvars ± alunit, ii) alunit + kuvars ± kaolenit ± dikit, iii) kaolenit + alunit ± kuvars ± dikit ve iv) kaolenit + feldispat + illit. Bu ocaktan alınan alunitlerden yapılan kükürt izotop analizleri ?34S: 4.9 / 1.7 ? aralığında değişmekte olup, kaolinitlerin izotop değerleri ?18O - 92 / - 61 ve ?D 6.7 / 12.6 ? aralığındadır. Bodurlu ocağında belirlenmiş olan zonlanma ise; i) kuvars, ii) kaolenit + halloysit + kuvars ± jarosit ± alunit ve iii) kaolinit + halloysit + illit + feldispat. Duraylı izotop analizleri ise; ?18O - 99 / - 90 ve ?D 24.5 / 17.6 ? aralığındadır.Alunitlerden yapılan Ar/Ar yaş analizlerinden 32.7±0.17 My ve 34.2±0.20 My.Mineralojik, jeokimyasal ve duraylı izotop verilerine dayanarak ocakların asidik hidrotermal çözeltilerce beslenen kaolinit mineralince zengin sığ epitermal sistemler oldukları söylenebilir. Bu ortamlar buhar ısıtmalı ortamlardır ve H2S' ce zengin buharın vadoz zonda yeraltı sularıyla ile karışarak oksidize olması, ortamı asidikleştirip, çökelmesiyle oluştuğu kabul edilmiştir.
  • Öge
    Süstaşları Ve Kartal Ametist Oluşumları
    (Fen Bilimleri Enstitüsü, 1996) Gözüpek, Banu ; Kırıkoğlu, Sezai ; 55850 ; Jeoloji Mühendisliği ; Geological Engineering
    These man-made gemstones are not "imitations" or "fakes" but have the same chemical compositions and physical properties as the natural minerals. One of the major tasks of the gemologist, and frequently a difficult one; is to determine whether a given gem is natural or synthetic. Such determinations may be very important, for the rare natural gem may have a value several hundred fold greater than its abundant synthetic rival. Changing the colour of gemstones by heat, by irradiation and by staining, has become common in species susceptible to such changes, such treatment might improve the beauty of some stones. Methods of gem synthesis which are melt growth, growth from solution and diamond synthesis are explained in the fourth chapter. The fifth chapter is cutting and polishing of gemstones. The two basic types cabochon and faceted cuts are given in detail with drawings. There are various cabochon cuts but the most common has a smooth domed top and a flat base. Faceted cut gemstones are bounded by plane surfaces (facets) to which different names are given depending on their positions on the stone. Although faceted gems have different shapes, the brilliant cut is most common for diamonds. The top of the stone is called the bezel, crown or top, the lower part of the stone is called the pavilion, base or back. The top facet (usually the largest) is the table, the small facet at the bottom of the stone parallel to the table (which may not be present) is the culet. The edge between the bezel and pavilion is the girdle. Turkey's gemstone potential and gemstone economy is the sixth chapter. Gemstones formed at Muğla-Milas, Sivas-Kangal, Manisa-Kula-Salihli-Akhisar-Demirci, Uşak- Eşme, Aydın-Söke- Yatağan, Izmir-Güzelbahçe, Ankara-Çubuk, Eskişehir-Sancakaya- Beypazan-İnönü- Yunus Emre, Yozgat-Şefaatli-Sorgun, Bilecik-Bozüyük-Söğüt, Bahkesir-Gönen-Biga, Afyon-Bayat, Kütahya-Simav, Erzurum-Oltu, Tokat-Gülpınan are exampled. The seventh chapter is the amethyst formations at Kartal limestone mine. After defining the location of site and the geological formations, samples are examined and gemological survey methods are applied on amethyst crystals. The violet and purple varieties of quartz provide the most prized and in many respects the most interesting of the large family of quartz minerals. The name is said to have been derived from the Greek word "Amethustos" which is translated as "not drunken" and was given to the stone from the belief that the wearer would not suffer from excess consumption of alcoholic drinks.
  • Öge
    Marmara Denizi'nde, Büyükçekmece (istanbul)-marmara Ereğlisi (tekirdağ) Kıyı Kesiminin Deniz Jeolojisi Ve Kuvaterner Evrimi
    (Fen Bilimleri Enstitüsü, 1996) Yılmaz, Birol ; Oktay, Fazlı Yılmaz ; 55832 ; Jeoloji Mühendisliği ; Geological Engineering
    Marmara Denizi kuzey şelfinde, Büyükçekmece (İstanbul) - Marmara Ereğlisi (Tekirdağ) açıklarında, yaklaşık -100 metre derinliğe kadar olan bir alanın deniz jeolojisini incelemek ve Kuvaterner evrimini açıklamak amacıyla çözüm gücü yüksek sığ sismik yansıma verileri ile karot ve yüzey örnekleri toplanmış, birimlerin sismik stratigrafisi ortaya çıkarılmıştır. Ayrıca, kara jeolojisi çalışmasıyla stratigrafik birimlerin deneştirmesi yapılmıştır. Çalışma bölgesinin kıyı kesiminden toplanan sığ sismik veriler bu bölgede deniz tabanının batimetrik olarak kıyıdan -50 metreye kadar düşük eğimli, -50 ile -100 metre izobatları arasının düzlük, -100 metreden itibaren de yaklaşık D-B doğrultulu çok dik bir yamaç şeklinde olduğunu göstermiştir. Bu yamaç, Marmara Denizi kuzeyinde gelişmekte olan pull-apart havzayı kuzeyden sınırlayan normal fay zonunun oluşturduğu fay dikliğidir. -50 metreye kadar olan düşük eğimli kesim ise sadece temel birimleri (A) etkileyen bir normal faylanmanın sonucudur. -50 ile -100 metre izobatları arasındaki düzlükte yaklaşık D-B uzanımlı pull-apart havzacıklar görülür. Kuzeyden ve güneyden normal faylarla sınırlı bu havzacıklar yaklaşık NE- SW doğrultulu yanal atımlı fayların oluşturduğu sırtlarla birbirlerinden ayrılmışlardır. Stratigrafik olarak bölge temelini, inceleme alanının kıyı kesimlerinde yüzeyleyen Oligosen yaşlı Gürpınar Formasyonu oluşturur. Formasyonun alt düzeyleri deniz içinde kaldığından kalınlığı hakkında kesin bir şey söylenemez. Bu temel üzerinde açısal uyumsuz olarak, Pleyistosen yaşlı Marmara Formasyonu ve Holosen yaşlı Kuşdili Formasyonu ile alüvyon örtü izlenir. Temel üzerinde yer alan bu çökellerin kalınlığı aradaki uyumsuzluk yüzeyinin paleotopoğrafyasına bağlı olarak 2-20 m. arasında değişir. Geç Kuvaterner yaşlı tortulların çökelimi, kıyıya paralel uzanımlı normal fayın yamacında moloz akımlarıyla depolanmış kaotik (düzensiz) yansımalı ve merceksel geometrili birimler (B1) ya da iki pull-apart havzayı ayıran basınç sırtlarında belirgin downlap yansımalı (B2) birimlerle başlar. Pull-apart havzacıklar içinde olasılıkla tatlı su ortamında, sismik olarak seyrek ve sık ardalanmalı birimler (C1.C2) gelişmiştir. Bu çökeller (C1.C2) sismik kesitlerde kaotik (B1) ve downlap yansımalı (B2) birimlerle geçişli olarak izlenirler. İç yansımasız (reflection free) birimler (D1.D2), denizel transgresyon sonucu kaotik çökelleri (B1.B2) ve havza içi çökellerini (C1.C2) onlap şeklinde aşarak gelişmiştir. Bu çökellerin üstünde ise, inceleme alanının tümünde izlenen bir güncel çamur düzeyi (E) bulunur. Karotlarda görülen bu düzeyin varlığı olasılıkla Holosen içinde deniz su derinliğinin artmasıyla bölgenin çamur çökelim alanı şekline dönüştüğünü belirtmektedir.