Elektronikleşen Çevrede Mimarlık

Abstract

Mimarlık için bir şeyler anlatmak veya göstermek bir amaç değildir, bir sonuçtur, ama bu varsayım binanın bir gösterge olduğu gerçeğini değiştirmemektedir. Mimari üretimler inşa edildiği “an” alternatif bir gerçeklik değildir, gerçekliktir. Tv veya bilgisayar ekranı, bir şeyler anlatmak veya bir bildirim yapmak için elektronları kullanmaktadır. Her yerde aynı özellik ile insanın karşısına çıkan ekran, bildirimin çerçevesi olmaktadır. Mimari ürünün çerçevesi ise yeryüzü üzerinde belli bir alan olmaktadır. Mekan sözcüğü her şeyi içeren bir kavramdır. Mekan, her şeyi içine alabilecek kapasitesi olan bir mekanizma olarak görülebilir. Yeryüzü, alternatif gerçekliklerin de bağlandığı gerçekliktir, ama yeryüzü sınırsız değildir. Bu tez bir varsayım önermektedir; “Mimarlık, yeryüzü ve insan arasındaki bağlantıdır. Yeryüzünde tasarlanan bir binanın çevresi yeryüzüdür. İnsan ayağının toprağa basması insanın gerçekliğidir”. Bu varsayım bir düşünme yapısı değildir. Değişken eğrisel bir çizgi ve düz çizgi üzerine düşünmektir. Yeryüzünü temsil eden eğrisel çizgi, diğer bir deyişle topografik kesit çizgisi bir ikondur, ama H öznesi bu basit çizgiyi yalnızca ihtiyacı olduğu zaman anlayabilir. Topografya sözcüğünün, dar anlamı yüzey kabartmasıdır, en geniş anlamı yer tanımlamaktır. Tarladaki tümseğin çiftçi tarafından tabure olarak kullanılması, mimari üretimler için yeni bir düşünme alanı olabilir.

To present or to represent something for architecture is not an aim, but an outcome. However, this hypothesis doesn’t change the fact that building is an indicator. Once architectural productions are built are no longer alternative realities, they are the reality. TV or the computer screen uses electrons to present things. The omnipresent screen with the same specifications becomes the frame of expression. The frame of the architectural production is a piece of land on the surface of the earth. The word space is a concept which encompasses everything. Space can be seen as a mechanism which can contain everything. The surface of the earth is a reality to which the alternative realities are bound, but he surface of the earth is not limited. This thesis proposes a hypothesis: “Architecture is the relationship between the surface of the earth and the human being. The environment of the building that is designed for the surface of the earth is the surface of the earth. Where the human being’s foot lays is where the humane reality lays”. This assumption is not a thought structure, is reflecting over a varying curvilinear line and a flat line. The curvilinear line that represents the surface of the earth, in other words topographical section line is an icon, but the “h” subject can only understand this simple structure only when he needs to. The word topography’s most common meaning is surface relief; its most in depth meaning is identifying the place. The bump found and used as a seat by the farmer, can be a new thinking field for the architectural productions.