“Bir Kalıtımsal İz Olarak Mimarlık “ Üzerine Bir Deneme

Abstract

Bu çalışmada , mimarlığın bugünü kendi iç çelişkilerine koşut olarak görüngübilimsel bir yönelmenin kazanımları ve özellikle ardyapısalcı bakış açısının açılımları ile bir arakesit olarak tartışılmıştır. Bu karşılaşmadan elde edilen izlenimler “arkitektonik yapı ve kalıtımsallık” bağlamında da doymuşluk ve arakesit biçimlenme kavramları ile “yeni” olana dair ip uçları vermektedir. Çalışmanın psikanalitik bir açılımı olarak ev ve yeni kavramları bir arada irdelenerek mağaradan bu yana insanı mekansal bir iz olarak kuşatan en öz, en bildik ve en güvenilir olan evin yenileşmesi ve mimari kavrayışın yenileşme potansiyeli üzerine sunduğu olanaklar belirlenmiştir.

This work discusses the current situation of architecture as a cross-section with a post-structuralist point of view, parallel to its conflicts within using a phenomenological aproach. Impressions of this discussion give hints towards the ‘new’ within the context of architectonic and genetic structure concerning the concepts of saturation and architecture as cross-section. As a psycho-analytic discussion of ‘ home’ and ‘new’ are analyzed together. This analyses allows us to see the ‘house’ as the most known, most intimate space since the cave living for the human and to suggest its potential for a new house, and a new agenda for architecture.