Yavaş Sinemada Özne/beden Temâşâsı

Abstract

Yavaş sinema, çağdaş film anlatısında öznelerin bedensel varoluşlarını öne çıkaran ve özne/beden temâşâsının ve buna bağlı olarak yavaşlığın belirleyici estetik öğe olarak benimsendiği bir kavrayışa işaret etmektedir. Tezimizde özgün bir sanatsal yaklaşım olarak ele aldığımız yavaş sinemanın karakteristik özellikleri, Maurice Merleau-Ponty felsefesinin dünyayı bedeniyle algılayan ve bir bilinç-beden birleşimi olduğu vurgulanan öznesine dair tanımlamalar ışığında incelenmiştir. Tsai Ming-liang, Apichatpong Weerasethakul, Sharunas Bartas, Pedro Costa ve Aleksandr Sokurov gibi yönetmenlerin filmlerine başvurulduğu bu analiz neticesinde, yavaş sinemanın salt biçimsel tercihlerle oluşturulmuş bir sinema stili olmadığı; aksine, sanatçıların özneleriyle aralarındaki derin ilişkiden ve bedenin gözlemlenmesine yönelik ilgilerinden doğduğu sonucuna varılmıştır.

Slow cinema refers to a comprehension of slowness as a decisive aesthetic element in contemporary film narrative, emphasizing the bodily existence of subjects and depending on the subject/body contemplation. The characteristic features of the slow cinema, which we consider as a unique artistic approach in our thesis, have been examined in the light of the definitions of Maurice Merleau-Ponty's subject, who is a consciousness-body combination and perceives the world via his/her body. In this analyze, the films of directors such as Tsai Ming-liang, Apichatpong Weerasethakul, Sharunas Bartas, Pedro Costa and Aleksandr Sokurov were consulted. As a result of this analysis, it was concluded that slow cinema is not a cinema style created with purely formal choices; on the contrary, it occurs from the deep relationship between artists and their subjects and artists interest in the observation of the body.