Ev Kavramı Ve Çocuklarda Konut Çevresinin Algılanması

Abstract

Bu çalışmada, çocuklardaki ev imajı ve yakın çevrelerini algılamalarında evin yeri değerlendirilmek istenmiştir. Ev, çocuklar için hayata dair ilk tecrübelerini kazandıkları, dış dünyaya adım atmadan önce zihinsel olarak hazırlandıkları, sadece bir konut değil aynı zamanda gönülden bağlandıkları bir simgedir. Bu simgeyi iyice anlayabilmek için insan-çevre etkileşiminin kaynağı olan algı, bilişim ve davranış mekanizması incelenmiştir. Algılama, sadece duyu organları ile gerçekleşen, çevresel uyarıları toplayan fizyolojik bir sistem değil, aynı zamanda kişiye has seçicilik ve yanılsamaları da kapsayan bir işlemler bütünüdür. Algı, bilişim ve davranışın da kaynağını oluşturur. Çocukların çevrelerini algılaması, zihinsel ve bilişsel gelişimlerine paralel olarak olgunlaşması dolayısı ile çocukların gelişim aşamaları oldukça önemlidir. Çocuklar, gelişim süreçleri boyunca birçok konuda yetişkinlerden farklı algılama mekanizmaları ve davranışlar göstermektedirler. Çocuğun, okul dönemine kadar gelişiminin ağırlıklı olarak gerçekleştiği mekan ev ve yakın çevresidir. Birçok şeyin ilk defa yaşandığı ev, kişinin gelecekteki özgün profilini oluşturacak olan, olumlu ve olumsuz tecrübelerin arka planını oluşturmaktadır. Ev kavramı, çocuk ya da yetişkin, kişiler için fiziksel bir barınaktan öte, psikolojik tatminlerini sağladıkları, kendilerini rahat hissettikleri, duygusal bağlar oluşturdukları, özerk yaşam alanlarıdır. İnsanların hayatlarının merkezine yerleştirdikleri ev kavramı, onlar için aynı zamanda bir referans noktasıdır. Tez, ortaya konan teorik bilgiler ışığında, bir alan çalışması ile sınanmıştır. Çalışmada altı yaş grubunun bilişsel gelişim düzeyi ve mekan algısı göz önüne alınmış olup önceden hazırlanmış standart bir şablon aracılığı ile ev merkezli çevre kavramlarının değerlendirilmesi, aynı zamanda topolojik mekan kavramlarının kullanımının da gözlemlenmesi amaçlanmıştır. Sonuçlar, cinsiyet ve sosyo ekonomik durum değişkenleri göz önüne alınarak değerlendirilmiştir.

The purpose of this study is to understand home image and the close surrounding perception of children. Home is not just a dwelling, also a symbol that is attached emotionally. For completely understanding the means of home as a symbol; perception, cognition and behavior mechanism has analyzed. Perception is not just a physiological event that collects stimuli from outer world. It includes a personal selectivity and many illusions. Also it is the beginning of cognition and behavior. The children’s perception of environment is a period that indicates parallelism with their mental and cognitive development. The children display discrete perception mechanisms during their development period, in each stage. Until the school period, development of a child is actualized at home and its close surrounding. Home acts as a host for the new experiences and knowledge of a child that they form the unique personal profile of a human in the future. Concurrently, home concept is extremely important and deserving object for a mature person same as a child. It means beyond physical dwelling; human beings gain psychological satisfaction, create emotional attachment, feel complacent and self governing at home, which makes it as a center of their lives, and a reference point. Finally, the theoritical base of the thesis has examined with a case study which aims to evaluate the concepts of home and its close surrounding, through a template considering the six years old children’s cognitive development level and space perception. The results were evaluated through gender and socio-economical level differences.