İstanbul Konut Alanlarında Mekansal Sürdürülebilirlik

Abstract

Şehirsel sürdürülebilirlik, özellikle 1990’lardan sonra hızla gelişmiş ve üzerinde bir çok araştırmalar yapılmış yeni bir olgudur. Farklı bilim dallarının yaklaşımları arasında farklılıklar olmakla birlikte sürdürülebilirlik kavramı, temelde insan hayatını ve yerleşimlerini etkileyen doğal çevre, ekonomik yapı ve sosyal yapının oluşturduğu sistemde, bu üç bileşen arasında denge sağlanması esasına dayanmaktadır. Sürdürülebilir kalkınmayı sağlamak bu üç bileşenden hiç birini feda etmeden bir gelişme yönü saptamaktır. Bu çalışmada, İstanbul’un mekansal sürdürülebilirlik kriterleri çerçevesinde bir değerlendirilmesi yapılmış ve İstanbul konut alanlarında mekansal sürdürülebilirlik göstergesi olarak erişilebilirlik ve sosyal donatılarla arazi değerleri arasındaki bağıntılar incelenmiştir.Sustainable development embraces the environment as a mainstream of scientific and economic factors in all policy, planning and decision – making initiatives. Far from requiring a cessation of economic activity, the goal is to stimulate a new era of development while enhancing the cultural and natural environments and society’s resource base. The revived development must be a kind in which sustainability, equity, social justice and security are firmly embedded as major social goals. Sustainable development is a process of change in which the utilization of resources, direction of investment, the orientation of technology development and institutional reform are in harmony and enhance both the current and future potential to meet human needs in a community – wide and environmental sustainable basis. In this study, the spatial sustainability has been examined in residential districts in Istanbul. The multi–central structure, should be integrated with accessibility to reach spatial sustainability in Istanbul. In other words, in the Istanbul Metropolitan Area, it is vital to improve and encourage sub – centers while supporting public transportation system such as sea transportation and rail transportation. Lack of social facilities decreases the quality of life, which is another problem area to solve for spatial and social sustainability. As a result, decision makers have to prevent and limit future squatter areas, and integrate the present one’s into the planned areas.