Yaşanan Mekan Olarak "yer"

Abstract

Mekan, yirminci yüzyılın ikinci yarısında üzerinde en çok konuşulan kavramlardan biridir. Özellikle postmodern ortamın eşzamanlı söylemi ile mekana karşı ilgi artmıştır. Bu tezde öncelikle, ortamın da etkisiyle mimarlığın "mekan sanatı" olarak tanımlanması tartışılarak; mekan merkezli bir yaklaşım yerine; mimarlığın çıkış noktasını, "yer" kavramında araması düşüncesi ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Ardzamanlı bir süreklilik içinde mekansal verilerin ön plana çıkışı; disiplinlerin oluşturduğı yapının mekana bakışı ve disiplin-ötesi bir kavram olarak mekan; mutlak mekan ve nesnel dünyanın algılanmasına dayanan mekan yaklaşımları; öznenin mekanla; nesne, biçim ve imge bağlamında ilişkisi sorgulanmıştır. Mekanın varoluşun ifadesi olduğu ve mimarlığın, mekana karakter vermek olarak anlaşılmasının, yerinde olacağı düşüncelerinden hareketle; mekanın "yer"e dönüşme süreci ve "yer"in varlık karakteristiklerinin mimarlık için belirleyiciliği değerlendirilmeye çalışılmıştır.

In the last half of this century space is one of the main concept that caused many discussion about. Especially the synchronic discourse of postmodernism is attracted interest to the space concept. In this thesis it is emphsized to define architecture from the view point of "place" concept; instead of the idea that centered to space, by discussing the definition of architecture as "art of space". In a chronological order, the precedence of spatial subjects; the position of space in the disciplinary structure and space as transdisciplinary concept; absolute space and the space that depends on perception; in the context of object, form and image, the relationship of space and subject are discussed. The existential space and architecture in the sense of giving particular character to space; the process of transformation of space to "place" and the determinant of "entity" for place are tried to evaluate.