Otobüs Duraklarının Etki Alanının Belirlenmesi

Abstract

Çalışmanın ilk bölümünde erişim ve toplu taşımaya erişim açıklanmıştır. Toplu taşıma duraklarına yürüme ile erişim çalışmaları incelenmiştir. İkinci bölümde, otobüs duraklarına erişim uzaklığının belirlenmesi amacıyla bir anket çalışması yapılması ve sonrasında ankete katılan her bir kişinin ne kadar uzaktan geldiğinin ölçülmesi yöntemi izlenmiştir. İstanbul’un Şişli semtindeki Elmadağ, Harbiye, Pangaltı, Osmanbey, Şişli Camii ve Şişli Etfal duraklarında yapılan anket çalışması ile duraklara erişme uzaklığı ölçülmeye çalışılmıştır. Yolcuların yaşlarına, cinsiyetlerine, otomobil sahipliğine, ev sahibi olma durumuna, aylık gelir düzeyine ve yolculuk amaçlarına göre otobüs duraklarına erişim uzaklığı bulunmuştur. Sonuç bölümünde, anket sonucunda çıkan Elmadağ, Şişli Etfal ve Şişli Camii duraklarında yaklaşık 400 m, Harbiye, Pangaltı ve Osmanbey duraklarında ise yaklaşık 600-670 m ile durağa yürüme uzaklıkları , daha önce toplu taşımaya erişim ile ilgili yapılan çalışmalarda çıkan sonuçlarla karşılaştırılmıştır.

At the first stage of this study, accessibility and access to public transportation are explained. Access to public transport stations by walk is searched. At the second stage of the study, a method is used that first making a survey for the purpose of determining the distance of access to public transport and afterwards calculating how far the people coming from.The subject of this study is measure the access distances to the 6 certain stations which are located in Şişli by conducting surveys. The access distance was measured according to age, gender, monthly salaries and transportation purposes of the passengers. In conclusion, these results of surveys are compared ; there is 400 m.distance to Elmadağ, Şişli Etfal and Şişli Camii stations and 600-670 m. distance at Harbiye, Pangaltı and Osmanbey stations both by walk. Also the results from the former research about access to public transport are compared.