Süt Ve Süt Ürünleri Endüstrisi Atıksularının Kimyasal Arıtılabilirliği

Abstract

Bu çalışmada; öncelikle atıksu karakterizasyon çalışması yapılmış, atıksuyun konvansiyonel parametreler kullanılarak değişim aralıkları belirlenmiştir. Kimyasal arıtılabilirlik çalışmalarında koagülant olarak FeCl3, FeSO4 ve alum kullanılmıştır, ayrıca sadece asit ilavesiyle de jar test deneyleri yürütülmüştür. Karakterizasyon çalışmaları sonunda atıksuyun değişken bir yapıya sahip olduğu anlaşılmıştır. Sadece asit ilavesi ile yürütülen deneylerde % 33 ile % 45 arasında değişen KOİ giderme verimleri elde edilmiştir. Her üç koagülantın optimum dozajı 200 mg/l olarak belirlenmiştir. Optimum dozajda; FeCl3 ve FeSO4’ün optimum pH değerleri 4 ve 4.5, alumun ise 5 ve 6 olarak bulunmuştur. Maksimum giderme verimleri KOİ parametresi bazında FeCl3 için % 72, FeSO4 için % 59 ve alum için % 54 olarak elde edilmiştir. Deneyler sonucunda elde edilen KOİ giderme verimleri “İSKİ Kanala Deşarj Yönetmeliği Endüstrilerin Kanala Deşarj Limitleri”nde bu parametre için belirlenen değeri sağlayamamıştır ve kimyasal arıtmanın kanala deşarj için tek başına yetersiz olduğu anlaşılmıştır.In this study, wastewater characterization studies were conducted, to determine the wastewater characteristics, prior to chemical treatability studies. FeCl3, FeSO4 and alum were used as coagulants in the jar test experiments. However, also chemical treatability of wastewater have been performed with just acid addition and pH adjustment. Characterization studies demonstrated that wastewater characteristics vary within a wide range. COD removal efficiencies varied between 33 % and 45 % in the studies which have been performed with pH adjustment. Optimum dosage has been determined as 200 mg/l for all the three coagulants. Optimum pH values have been found to be 4 and 4.5 for FeCl3 and FeSO4, 5 and 6 for alum. Maximum COD removal efficiencies were 72 %, 59 % and 54 % for FeCl3, FeSO4 and alum, respectively.COD removal efficiencies obtained during experimentation, were found to be inadequate to meet the discharge standards proposed by İSKİ for industries. This condition demonstrated that chemical treatment is insufficient by itself for discharging dairy wastewater to the sewage system.