Siberuzaya Mimari Bir Yaklaşım: Öte-Mimarlık

Abstract

Yeni bir çağa, dijital bir çağa, girmiş bulunmaktayız. Teknolojik gelişmeler ve bilim kurgu, mimari kuram ve mimarlık teoremine yeni fikirlerin eklenmesine sebep oldu; çünkü bu iki olgu daima yaratıcılığımız için itici bir güç olmuştur. Bilgisayar teknolojilerindeki gelişmeler, mimari süreç ve kuram içerisinde yeni öncülerle beraber yeni yaklaşımların da ortaya çıkmasını sağlamıştır. Etkileşim terimi 1980’lerden itibaren dijital çağın arkasındaki ana düşünce olmuştur. Günümüz mimarlık kuramı, uzay, gerçeklik ve deneyim üzerine yeni anlayışlar sunmaktadır. Artık mimarlık, farklı disiplinlerin kesişim noktası olarak görülmeye başlanmıştır. Bunlardan bazıları mimarlığın kendisi, mühendislik, IT uzmanlığı, dijital artistlik-tasarım ve kullanıcı faktörü olarak sıralanabilir. Bu yeniçağdaki mimarlık çok daha etkileşimlidir. Öyle ki, kullanıcıya tasarım sürecinde dahi müdahale olanağı sunabilir. Bu olgu kendini en çok siberuzay mimarisinde göstermektedir. Bu yeni sahanın olanakları henüz tam olarak anlaşılabilmiş ya da araştırılmış değildir. Ancak Marcos Novak gibi öncüler ilk adımı atmıştır. Sanatın, bilginin ve teknolojinin birleşimi olan mimarlık, kendisini yeni bir safhaya taşımıştır: Öte-mimarlık. Mimarlığın ötesindeki mimarlık olarak öte-mimarlık, siberuzay içerisindeki görsel çehreyi potansiyel düşsel formlarda aramaktadır. Siberuzay içerisindeki bu görsellik, bağlanırlık ve etkileşimin saf, sanal topolojik formunu almaktadır. Kendisi de bir tür mimarlık olan siber uzay, mimarlığın ötesine geçmeyi amaçlayan Öte-mimarlığı kucaklamıştır.

We are entered into a new age, a digital age. Technological developments and science-fiction caused that new ideas are involved into the architectural discourse and into the theory of architecture because those were always an impulsive factor for our imagination. Developments in computer technologies caused to come out new approaches with new frontiers in the architectural process and in discourse. The term “interactivity” became the main idea behind the digital age of architecture since 1980’s. The new contemporary architectural discourse is introducing a new understanding of space, reality and experience. Today, architecture is thought to be a cross-section of different disciplines. Some of those can be assumed as architecture, engineering, IT (information technology) expertising, digital painting and designing, and users. Architecture in this new age is much more interactive and it allows also users to cooperate during the design process. This is mostly noticeable in cyberspace architecture, which still waits for further explorations. This new territory’s possibilities are not fully understood or explored. However, frontiers like Marcos Novak are introducing us the first steps. As a fusion of art, information and technology, architecture evolved itself into an upper stage: TransArchitecture. As “architecture beyond architecture”, TransArchitecture is searching the visible aspects in cyberspace in potentially fantastic forms. Within cyberspace, this aspect is taking on the form of a purely virtual topology of connectivity and interactivity. As cyberspace itself is architecture, it embraces TransArchitecture for oncoming developments.