Türkiye’de yaşayan arap alevileri (nusayriler)’in etnik ve müzikal kimliği

Abstract

Arap Alevi toplulugu yuzyillardir yasadigi fiziki ve sosyal sartlardan dolayi yazi bilmeyen veya yaziya bagimli olmayan bir kulture sahipti. Bundan dolayidir ki gelenegin/kulturlerin aktarimi sozlu kultur ile gerceklesmistir. Arap Alevilerinin kulturel baglamda en onemli sorunu kulturun giderek kaybolmasidir. Sadece sozlu kulturun kulaktan kulaga aktarilmasiyla bugunlere gelinmistir. Yuzyillardir baski altinda olmalari toplulugun ice kapanik bir toplum olmasina neden olmustur. Son yillarda kendilerini farkli sekillerde ifade etmeye baslamislardir . Yillarca yok sayilan bir topluluk olarak yasamlarini kirsal bolgelerde devam ettiren toplulugun kultur tarihini yazmak olanaksiz gibi gorunmektedir. Arap Alevi toplumunun muzikal gelenegi de yazi altina alinmamistir. Bu nedenledir ki gecmise ait sarkilarin bir kismi unutulmus bir kismi ise unutulmaya yuz tutmus ya da baska topluluklar tarafindan kendi dillerine cevrilmis ve sarkilarin kendilerine ait olduklarini iddia etmislerdir. Iste bu baglamda; toplulugun kulturel urunleri -buna muzikte dâhildir- bir an once sozlu kulturden yazili kulture gecirilmeli ve gelecek kusaklara aktarilmasi saglanmalidir. Yaptigimiz bu calismada sozlu kulturun yazili kulture gecirilmesi ile bir nebze de olsa gelenegin aktarimina katkida bulunulmaya calisilacaktir.