Farklı Mimarlık Eleştirilerinde Ortak Kabullerin Araştırılması

Abstract

Mimari eleştiriler, dolaylı olarak mimarlık bilgisine katkı sağlarken, okuyucusu için de eleştiri nesnesine farklı bakışlar sunmaktadır. Mimarlık eleştirisinin konu edindiği nesnenin yorumlanmasında eleştirmenin bakış açısı, dünyayı nasıl gördüğü, meseleleri tartışırken takındığı tavır öznel bir durum oluşturmaktadır. Tezde bu öznelliğe ve her eleştirinin kendi konu nesnesine olan tavrının da o duruma özgü olmasına rağmen, farklı eleştirmenlerin aynı konu nesnesini işledikleri zaman, bu metinlerde mimarlık bilgisine ait bazı ortak kabullerin varlığının sorgulanması bu tezin yola çıkış düşüncesi olmuştur. Tez bu bağlamda, önce mimarlık bilgisinin tanımına girip, daha sonra eleştirinin yapısını, işlevini, ve kanon kurma özelliğini tartışarak, mimarlık eleştirisini, teorik mimarlık eleştirisi ve pratik mimarlık eleştirisi olarak ikiye ayırmıştır. Daha sonra pratik mimarlık eleştirisinin iki önemli yapısal elemanından biri olan eleştiri nesnesinin, onu var eden elemanlarla değerlendirilmesinden bahsetmiştir. Eleştirmenin, yani eleştiri öznesinin eleştirilere öznellik kazandıran gerçeklikleri, perspektifleri ve metotları tartışılmış, ve son olarak farklı eleştirmenler tarafından aynı eleştiri nesnesine yöneltilmiş eleştirel metinler üzerinde metin analizi. alan çalışması kapsamında, yapılmıştır.The critical writings on architecture, while producing knowledge of architecture indirectly, they also present different kinds of perspectives of the architectural object of criticism to the readers. It is very important to note the perspectives, realities or the circumstances and modes of the critics discussing the problematics of the critical object; i.e., the subjective or idiocentric mode of criticism. This thesis, atempts to investigate the answers to the question; whether there are common assumptions of the knowledge of architecture, stemming from the criticism of the same architectural object, by different architectural critics having subjectively composed factors; despite the speciality of the object of criticism.