Derrida’nın Eczanesi: Reçeteyi Okuyamamak

Abstract

Makale, Derrida’nin “Platon’un Eczanesi” baslikli calismasinin bir elestirisi olarak meseleyi uc farkli duzlemde ele aliyor. Birinci olarak, bicimsel anlamda, Derrida’nin metin okuma yontemi olan “insa-sokumu”nun ( deconstruction ) Platon diyaloglarinin metinsel ozelligi nedeniyle –Platon’un ikinci ve yedinci mektuplarinda da vurgulanan– gecersizligini ortaya koymaya calisiyor. Bu anlamda hem diyaloglarin sahnesinin philosophia ’yi konu alan senaryo metinleri olmasi bakimindan icerdigi muhatap baglaminin anlasilamamis oldugununu hem de philosophia ’nin Platon’dan sonra Aristoteles’ten itibaren ‘metin uzerinden muhakeme faaliyeti’ olarak gorulmesini Platon dusuncesi acisindan kabul edilemezligi bakimindan savunuyor. Ikinci olarak, Platon dusuncesinde logos ’un canli olarak yorumlanmasinin yanlisligina deginilerek, Derrida’nin verdigi gecersiz orneklerle aslinda bir tahrife giristigini ortaya koymaya calisiyor. Ucuncu olarak ise, icerik baglaminda, bir yandan Derrida’nin Platon metafiziginin en onemli kavrami olan mē on ’u ‘namevcut ( absent )’ olarak almasi nedeniyle ‘okuyamadigi’ teshisini koyarken, diger yandan da bizzat Derrida’nin kendi dusuncesinin temelini olusturan “differance ( mukerrer fark )” uzerinden Platon dusuncesini bir metafizik olarak elestirisinin, kendisinin ‘isâret’ kavramini maddelestirmeye yonelik yaklasimi uzerinden aslinda karsitliga savrularak metafizik kalisi anlaminda ayni elestiriye tâbi oldugunu gostermeye calisiyor.