Ebû Bekir Ağa’nın Yürük Semâi Formundaki 13 Eserinin Arûz -Usûl İlişkisi Yönünden İncelenmesi

Abstract

Türk müziğinin tarihsel süreci içerisinde birçok kıymetli bestekâr yetişmiş ve çok değerli eserler ortaya koymuşlardır. Meşk yoluyla günümüze kadar ulaşan bu eserler müziğin öğrenilmesinde, icrasında ve kompozisyon tekniklerinin bilinmesinde önemli birer örnek olmuştur. Bu eserler, yalnızca ortaya çıktıkları dönemde değil, sonraki dönemlerde de Türk Müziği repertuarları için önemli bir rol oynamıştır. Türk Müziğinin değerli bestekârları arasında yer alan Ebû Bekir Ağa, hanendeliğinin yanı sıra yaptığı bestelerle de müziğimizde ayrı bir yere sahiptir. Bu çalışmada, Ebû Bekir Ağa’nın bestelerinden, Yürük Semâi formundaki 13 eserinin güftelerinin arûz-usûl ilişkisi açısından nasıl bir dağılım oluşturduğu incelenmiştir. İnceleme için eserlerin ilk mısraındaki hecelerin, her bir heceye verilen birim zamanın değerlerinin ve vezin tef’ilelerinin yazıldığı, arûz ve usûl ilişkisini gösteren tablolar hazırlanmıştır. Böylece Ebû Bekir Ağa’nın Yürük Semâî formundaki eserlerinde arûz-usûl ilişkisini nasıl kullandığı analiz edilmiş ve aynı zamanda bestekârın besteleme tekniği hakkında da birtakım veriler elde edilmiştir.